اگر فرض کنیم که می‌شود سوژه نمایشی را از سلطه بازنمایی رها کنیم، واسطه بودن بازیگر را حذف و خود حقیقی سوژه را احضار کنیم، این بخش تلاشی برای رسیدن به این وضعیت است. ما سعی داریم تا به سوژه‌انگاری انسان و شی‌وارگی او در فرایند اجرا پایان دهیم. سوژه‌هایی که در زندگی‌شان بارها مورد نفوذ بازنمایی قرار گرفته‌اند، حال قرار است که خود در نمایش احضار شوند و خود را ارائه دهند.