در حال حاضر Metaverse به عنوان فضایی که در آینده‌ی نزدیک جایگاه ویژه‌ای خواهد یافت، تبلیغ می‌شود. با این وجود، مدت مدیدی‌ست که هنرمندان اشکال تازه‌ای از بیان هنری را در محیط‌های واقعیت ترکیبی و تعمیم‌یافته بررسی می‌کنند. هنگامی که اینترنت راه‌هایی برای اتصال افراد، اشیا و فضاها درآن‌واحد فراهم آورد، اجراهای زنده و تجربیات تئاتری فراگیر مشارکتی در این محیط توسعه یافتند و به نمایش درآمدند. از زمان پیدایش محیط‌های سه‌بعدی شبکه‌ای مانند AlphaWorld در سال ۱۹۹۵ و Second Life در سال ۲۰۰۳، شکل جدیدی از اجراهای عمومی آنلاین در محیط‌های کاملاً مجازی پدید آمدند. در ادامه، با موج سوم فناوری‌های واقعیت مجازی در دسترس‌تر از سال ۲۰۱۲، انفجاری از پلت‌فرم‌های سه‌بعدی آنلاین که حضور بازدیدکنندگان در محیط‌های به اصطلاح اجتماعیِ واقعیت‌مجازی را تسهیل نموده، فرصت‌های تازه‌ای برای تئاتر و اجرا فراهم کرده‌است.

در حالی که مشخصه‌ی معمول تئاتر و اجرا حضور مجسم و بدنمند جمعی است، این پلت‌فرم‌های اجتماعی واقعیت‌مجازی کاملاً مجازی هستند و اغلب موقعیت فیزیکی شرکت‌کنندگان را نادیده می‌گیرند. هرچند دیوایس‌های نسل بعدی در ترکیب واقعیت مجازی و افزوده منعطف‌تر عمل خواهند‌کرد و ترکیبات متنوعی از مجازی و فیزیکی ارائه می‌کنند. اما این برای هنرهای نمایشی چه معنایی دارد؟ چگونه می‌توانیم برای مخاطبانی که در مکان‌ها و فضاهای مختلف قرار دارند، تجربیات معنادار خلق کنیم؟ و اگر فضاهای تئاتری ما توسط شرکت‌های بزرگ فناوری ساخته و اداره‌شوند، چگونه خواهد‌بود؟

Joris Weijdom با نمایش نمونه‌های فراوانی از تجربیات اجرایی در محیط واقعیت ترکیبی، با نگاهی عمل‌گرایانه به سراغ این پرسش‌ها می‌رود. او با در نظر گرفتن ماهیت بینارشته‌ای پروسه‌ی طراحی، وجوه درماتورژیکال، تولیدی و اخلاقی این اجراها را مورد بحث قرار می‌دهد.Joris Weijdom محقق و طراح تجربیات واقعیت ترکیبی‌ست که بر فرآیندهای خلق بینارشته‌ای و پرفورماتیویتی تمرکز دارد. او به عنوان دراماتورژ تکنیکی در پروژه‌‌های بینارشته‌ای بسیاری مشارکت داشته‌ و با گروه GobSquad نیز همکاری کرده‌است؛ هم‌اکنون در دانشگاه HKU اوترخت سرپرستی تیم پژوهشی واقعیت ترکیبی را برعهده دارد و چندین دوره نیز تدریس می‌کند.