یوهانس دیملینگ در سال ۱۹۶۹ در آندرناخ راین به دنیا آمد. او هنرمند ویژوئال است که در زمینه پرفورمنس آرت، ویدئو آرت، نقاشی و آرت‌فیلم فعالیت می‌کند. از سال ۲۰۱۶ با عکاس لهستانی، مونیکا دیملینگ ازدواج کرد و هر دو آنها تعاملی هنرمندانه در رویارویی عکاسی و هنر اجرا دارند.

نقطه قابل توجه کار دیملینگ خلق تصویر است؛ تصاویر شاعرانه که عامدانه از منطق صریح گریزان اند و این در حالی است که ادراکی استعاری ارائه می‌کنند. تصاویری که در شکل و قالب پرفورمنس، نقاشی، ویدئو و فیلم به منظور جرقه زدن تصاویر نو در بیننده (مخاطب) است. دیملینگ مشخصا علاقه به آنچه قابل مشاهده است ندارد بلکه به چیزهایی که قابل دیده شدن نیستند علاقه دارد: تصاویری در ذهن مخاطب.

BBBیوهان دیملینگ بخش زیادی از تحقیقات هنری خود را از سال ۱۹۹۷ معطوف به تدریس و آموختن پرفورمنس آرت کرده است. او به صورت بین‌المللی در آکادمی‌های هنر و دانشکده‌های هنر به عنوان استاد، سخنران، مدرس تئوری و فلسفه پرفورمنس آرت است.

در ۲۰۰۸ پروژه هنر و آموزش بین‌المللی  با عنوان مطالعات پرفورمنس ( project PAS | Performance Art Studies) آغاز کرد و تا کنون با عنوان کارگردان هنری به کار خود ادامه می‌دهد. در  کنار مونیکا دیملینگ و لارنس بیآدوین مورین  PAS به طور تخصصی تمرکز خود را بر فرآیند پرفورمنس (اجرا) هنریِ منجر به یادگیری جمعی و تداوم و برقراری تحقیقات گذاشته است.

منشا کنار هم قرارگرفتن 3 B در کنار نام یوهانس دیملینگ ازشعر “اورسونات ”  کورت شویترس سرچشمه می‌گیرد .BBB( سه بی ) که در شعر اورسونات به عنوان یک سوال مطرح می شود،  در جلوی اسم دیملینگ قرار گرفته‌اند تا پرسش درباره BBBهمچنان برقرار باشد: تقریبا همه افرادی که با اسم هنری دیملینگ مواجه می‌شوند، درباره معنی BBB کنجکاو می‌شوند. از آن‌جایی که قرار بر معنادار بودن BBB نبوده است، پرسش پیرامون BBB مبدل به ادای احترام به شویترس شد؛ کسی که باعث ورود دیلمنیگ به عرصه هنر شد.

برای بیشتر از ۳۰ سال هنرمند آلمانی و پداگوژی BBB یوهانس دیملینگ فعالیت خود را به صورت بین‌المللی در حوزه پرفورمنس آرت با “تصاویر به حرکت درآمده” ( اگیرت بیلدر)، عنوانی که از سال ۱۹۸۹ برای آثارش برگزید، ادامه می دهد.عکس های پرفورمنس هنرمند از ابتدا صرفا بصری خلق شده بودند اما به تدریج  به تمامی حواس دسترسی پیدا کردند تا از دیدگاه جامع‌تری در ابتذال زندگی روزمره با تمام چالش‌ها و تغییراتی که به خود دیده است مورد بررسی باشند.

با توجه به مشاهدات دیملینگ از زندگی روزمره، این تصاویر فانی به نوعی می‌توانند به مثابه لحظات تغلیظ و فشرده شده و استعاره‌های محرک دیده بشوند.

هنرمند در ادامه درباره تصاویر پرفورمنس خود می‌گوید: این تصاویر درباره آنچه شما می‌بینید نیست، بلکه بیشتر درباره آنچه نمی‌بینید است.

در محدوده فضای اجتماعی‌ای که پرفورمنس آرت تعیین(ارائه)  می‌کند، تصاویر دیملینگ به صورت غیرکلامی گسترش پیدا می‌کنند؛ در واقع دیالوگ‌های بصری جایگزین کلمات می شوند، به نوعی خلق محیطی هنری و رها کردن فضای بسیار برای دسترسی و تفاسیر فردی. و درست در این نقطه تصاویر حقیقی (واقعی) نمایان می‌شوند، این دقیقا محور اصلی مطالعات و تحقیقات دیملینگ است: تصاویر غیر قابل مشاهده‌ای که هرتماشاگر در پس ذهنش در حالی که پرفورمنس را مشاهده و کشف  می‌کند، خلق می‌کند. لحظه “اکنون” دقیقا در اوج خود است: ادراک به تحرک در آمده، فعال و پاسخگو شده. هیچ سویه از پیش تعیین شده یا درست و غلطی در چگونگی دیده شدن، بررسی و ارزش‌گذاری تصاویر وجود ندارد.  تحریک ذهن برای بازخورد و حتی بازنگری دیدگاهمان به دنیا ترکیبی است ازکاربرد هدفمند ژست‌ها، حرکات و مواد (متریال ها).

این سه ترکیب توسط دیملینگ در طول سالیان کاملا حرفه‌ای  به کار برده شده و زبان هنری ،پوئتیک و منحصر به فرد خود را رسمی کرده است.

تبادل تجربه:

برای بیش از بیست سال BBB یوهانس دیملینگ تمام مطالعات و تحقیقات هنری خود را بر روی تدریس و یادگیری فرآیند پرفورمنس سرمایه‌گذاری  کرد که برای او منجر به  “حرکت پرفورماتیو به تنهایی” و بخشی از مطالعه هنری او شد. در سن بیست و هفت سالگی، برای اولین بار در جایگاه مدرس پرفورمنس آرت قرار گرفت و تا کنون به عنوان یکی از پیشروترین و متخصص‌ترین ها در حوزه پرفورمنس آرت شناخته شده است. علاقه مفرط او در آموزش را می‌توان این‌چنین بیان کرد : استخراج ابزار یادگیری و تجربیات از آثار پرفورمنس و در دسترس قرار دادن آن ها برای هنرمندان، دانشجویان هنر و همچنین نوجوانان.  “هر کسی الزاما نباید یک پرفورمنس آرتیست پیدا کند”  اما لزوم آشنایی و درک فرآیند پرفورمنس آرت دانشی است حائز اهمیت که می تواند الهام بخش خود، زندگی، اجتماع و تمامی اشکال هنری باشد . فلسفه تدریس وی در پرفورمنس آرت شامل جنبه هایی از مجسمه‌سازی، چیدمان، نقاشی، عکاسی، ویدئو، رقص، شعر، تئاتر، معماری، موسیقی و..همگی باعث متفاوت و منعطف بودن کار پژوهشی او می‌شوند.