یک روز این اتفاق افتاد؛ محدودیت‌های گسترده در سراسر جهان به این معنی بود که اکثر شهروندان باید «در خانه بمانند تا جان خود و دیگران را نجات دهند.» به ما توصیه شد که نباید به مدرسه یا محل کارمان برویم و به دیدار اعضای خانواده یا دوستانمان، رفتن به رستوران یا حضور در تئاترها و رویدادهای زنده‌ی دیگر حتی فکر هم نکنیم. جهان ما یک شبه آب رفت؛ زندگی‌هایمان در فضاهای کوچک محصور شد و تعاملات اجتماعی‌‌مان دیگر تنها با واسطه ممکن بود. بنابراین همه‌ی جنبه‌های زندگی اجتماعی ما، از کار گرفته تا تفریح، آنلاین شدند. زندگی روی اسکرین ((Turkle 1997، طوری که هرگز پیش از آن تجربه نکرده‌بودیم.

تأثیر کووید-۱۹ بر رویدادهای زنده را نمی‌توان دست‌کم گرفت. تئاتر‌ها و سالن‌های اجرا در سراسر جهان بسته شدند، برخی از آن‌ها برای مدتی طولانی. سالن‌هایی که قرن‌ها اجراهای زنده در آن‌ها به صحنه می‌رفت ناگهان فعالیت خود را متوقف کردند و دنیای تئاتر و اجرا ناچار شد به «امر عادی» تازه‌ای فکر کند. با وجود این‌که شرایط در نقاط مختلف جهان متفاوت است، اما تئاتر و اجرای زنده ضربه‌ای بزرگی خورده است و در آینده‌ی نزدیک نیز همچنان این آسیب‌ها ادامه دارد، زیرا اکنون پس از گذشت دو سال از اعمال محدودیت‌ها در سال ۲۰۲۰، شرایط همچنان شکننده و ناپایدار است.

علی‌رغم تأثیرات ویرانگر پاندمی، مردم و نهادها در سراسر جهان راه‌های خلاقانه‌ای برای پاسخ به شرایط «بی‌سابقه» (یکی از پرکاربردترین واژه‌های سال ۲۰۲۰) یافته‌‌اند و نتایجی مثبتی نیز حاصل شده‌است. مقاله‌ای    از MCCaleb (2020) درباره‌ی تعداد فزاینده‌ای از اجراگران و سالن‌هایی که با «دیجیتال شدن» به این بحران پاسخ داده‌اند بحث می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که «برای اجراگران در قرنطینه، آنلاین در حال تبدیل شدن به لایو(اجرای زنده) جدید ‌است.» مک‌کالب نتیجه می‌گیرد که این بحران فاجعه‌بار جهانی، ناخواسته فرصتی را برای هنرمندان فراهم کرده‌است تا روش‌های جدیدی برای تعامل با مخاطبان ایجاد کنند که ممکن است به «بخشی ماندگار از یک واقعیت تازه» تبدیل شوند. مک‌کالب در بیان این ایده که کووید-۱۹ با استفاده از تکنولوژی فرصت‌های تازه‌ای برای اجرای زنده فراهم کرده‌است، تنها نیست. سایر پژوهشگران، فعالین این حوزه و روزنامه‌نگاران نیز ایده‌های مشابهی را مطرح کرده‌اند.

(Mastrominico and Dean 2020; Nicholls 2020; Jacobson 2020; Aebischer and Nicholas 2020; Jamjoom 2020)

دولت بریتانیا نیز در گزارش Boundless Creativity Report (2021) به همین نتیجه می‌رسد و استدلال می‌کند که: «در نتیجه‌ی محدودیت‌های قرنطینه تولید محتوای دیجیتال در دوران پاندمی شکوفا شد در حالی که شیوه‌های سنتی تولید فیزیکی در پاسخ به محدودیت‌ها متحول شدند.»

این ارائه با ارجاع به شماره‌ی ویژه از مجله‌ی بین‌المللی هنرهای نمایشی و رسانه‌های دیجیتال (IJPADM) با عنوان «کووید ۱۹: تئاتر دیجیتال می‌شود.»، پیامدهای جریان‌گذاری دیجیتال در تئاتر و اجرا (digital mainstreaming) در نتیجه‌ی پاندمی کرونا را بررسی و منعکس می‌کند.

ماریا چاتزیکریستودولو (با نام مستعار ماریا ایکس) استاد دانشگاه و پژوهشگر در حوزه‌ی تئاتر، اجرا و تکنولوژی در دانشگاه Kingston لندن و سردبیر مجله‌ی بین‌المللی هنرهای نمایشی و رسانه‌های دیجیتال (IJPADM) است.