پگاه یک هنرمند بینا رشته‌ای است که علاقه‌مند به خلق نمایش‌های میان رسانه‌ای، اجراهای تعاملی، نمایش‌های سایبری، اجراهای دیجیتال، چیدمان‌های ویدئوییِ چندکاناله و پروژه‌های شهری است. او در هنر خودروی مفهوم حضور و غیاب کارکرده است. او در حال بررسی شکاف بین دنیای واقعیت و مجازی، و تحقیق در مورد غیبت در این دوجهان بوده است. از همین رو، او همچنین مرزهای فضای خصوصی و عمومی را زیر سؤال می‌برد. پگاه به زیبایی‌شناسی دوربین‌های مداربسته، لپ‌تاپ‌های کوچک با چراغ سبزِ کوچک و روشن، و همین‌طور اینترنت علاقه‌مند است. او همیشه با طیف وسیعی از اجرا گران کار می‌کند و به سرگردانی در شهرها معتاد است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد هنر بینا رشته‌ای از دانشگاه سایمون فریزر و کارشناسی کارگردانی صحنه از دانشگاه هنر تهران است. او همچنین هنرهای تجسمی را در دانشگاه آزاد تهران و رقص معاصر را در کنسرواتوار دو لا دانس (conservatoire de la danseuse) در پاریس خوانده است. پگاه در کلاس‌های مختلف استودیویی و سمیناری تدریس و کارگاه‌های بسیاری را در سطح بین‌المللی رهبری کرده، و همچنین در دانشگاه هنر تهران به تدریس بازیگری، هنر اجرا، و حرکات موزون نیز پرداخته است. برخی از پروژه‌های بین‌المللی او عبارت‌اند از: زمستان/داخلی/خانه عروسک (تئاتر دیجیتال – سالن تئاتر ایرانشهر)، بازی (پرفورمنس آرت تعاملی – گالری علیها)، مانیتورینگ( در TADAEX04 اینستالیشن ویدئویی زنده به‌صورت چندکاناله، در نمایشگاه سالانه هنر دیجیتال تهران) ،کاریزما (رقص معاصر – کانادا در فستیوال Push / Push off، هلند در جشنواره Dancing on the Edge، ایران در سالن مولوی)، مانیتورینگ(خانه عروسک (( اجرای طولانی‌مدت، اینستالیشن ویدیویی زنده به‌صورت چندکاناله – استودیو T,SFU))، اتاق بزرگ‌سالان (اجرای آنلاین طولانی‌مدت – استودیو T,SFU)، مهاجرت‌ها ( اینستالیشن ویدئویی، همکاری با امیلی نوفلد – گالری پنجره)، اودیپ ( اجرا، همکاری با فابریس نیکوت – تهران و پاریس) و تنها برای کودک مرده ( طراحی رقص از ریژان دوآر – کلیسای سنت سورین، پاریس).»